Oud-voorzitter Dik de Vor 50 jaar lid van OVVO  

Oud-voorzitter Dik de Vor 50 jaar lid van OVVO  

Dit jaar/seizoen zijn een aantal leden heel lang lid van onze club, daarom een mooi initiatief van het bestuur om deze leden dit jubileumjaar in het zonnetje te zetten!
Samen met bestuurslid Monique van der Kruit waren we zaterdagmorgen op visite bij oud-voorzitter Dik de Vor en zijn vrouw.

 

Dik is sinds september 1973 lid van OVVO en werd in 1974 gevraagd om voorzitter te worden. Hij was, na Ab van der Vliet, van 1974 tot 1977 voorzitter en werd daarna opgevolgd door Cees van der Maas.

 

De club was blij met Dik de Vor, want hij was zélf geen korfballer, maar zijn kinderen Erik, Martin en Karin speelden wél bij OVVO. Dik was zeer enthousiast en was ook wekelijks samen met zijn vrouw bij de wedstrijden van het eerste aanwezig, zowel uit als thuis.

 

OVVO speelde in die jaren op de Stationsweg, en daar stond een oude kantine. Belangrijk in dit verhaal is dat bijna het gehele bestuur bij Bammens Verzinkerij werkte: penningmeester Jan de Wit, Anton en Jan Brouwer en Dik zelf natuurlijk. Zij hebben toen de kantine verbouwd en centrale verwarming geregeld, en dat allemaal via het bedrijf Bammens. Dik was in die jaren dus heel goed bezig met zowel het leiden van de club, als het technisch regelen en verbouwen van de kantine.

 

Dik (inmiddels 96 jaar en helaas de laatste jaren blind geworden) en zijn vrouw (92 jaar) wonen al heel lang in Maarssen, ook nog een lange tijd in Oud-Zuilen. Tegenwoordig wonen zij alweer een tijdje in de Vondel (Maria Dommer).

 

Monique had een mooie bos bloemen en appeltaart met slagroom meegenomen.

 

Fijn toch dat we elke keer weer zulke leuke herinneringen met elkaar mogen ophalen, daarom op naar de vólgende in de rij van jubilarissen!

 

Monique van der Kruit
Rob Brouwer

 

OVVO Klaverjasklassement 2023/2024

OVVO Klaverjasklassement 2023/2024

Met nog 1 avond te gaan is het zeer spannend wie er dit jaar met de wisselbeker naar huis gaat.

Hieronder de top 10 (zonder de punten om de spanning er in te houden.):


Robert de Vente
Bep Bos
Pim Blaauw
Evert v Essen
Gerrie Verhoef
Walter v. Straten
Ineke Joosten
Jaap v. Bruggen
Roel Verhoef
Albert de Vente

 

De laatste avond is op vrijdag 7 juni.

 


Een heerlijke avond aan het begin van het 90 jarige lustrum weekend van OVVO.


Dus kom gezellig kaarten vanaf 19.15 uur.
Geef je op bij Pim of Paul

De sponsorcommissie is op zoek naar nieuwe leden. 

De sponsorcommissie is op zoek naar nieuwe leden. 

Gedurende onze lange geschiedenis hebben we ons stempel gedrukt op de Nederlandse korfbalwereld, met vele succesvolle jaren in de top. Ons streven naar ‘de beste versie van jezelf zijn’ vormt de kern van alles wat we doen. We geloven in de kracht van onze jeugd en investeren vol overgave in het verbeteren van hun korfbalvaardigheden. Verschillende initiatieven zijn al gestart, mogelijk gemaakt door de inzet van vele leden die hun schouders eronder zetten. Met Frits Wip hebben we een trainer voor de komende jaren, die de ambitie heeft de selectie beter te maken.

 

#OVVO zijn we met z’n allen, en die verbondenheid is wat ons zo bijzonder maakt. We zijn op zoek naar mensen die zich verbonden voelen met de vereniging en die zich met gedrevenheid en toewijding willen inzetten voor onze sponsorcommissie. De betrokkenheid van sponsors is een belangrijke voorwaarde om alle mooie initiatieven mogelijk te maken.

 

We zijn specifiek op zoek naar mensen die een goed netwerk hebben in de regio of het leuk vinden om dit te ontwikkelen. Het hebben van sterke lokale connecties kan van onschatbare waarde zijn bij het aantrekken van nieuwe sponsors en het versterken van bestaande relaties. Heb je al een uitgebreid netwerk of ben je enthousiast een bijdrage te leveren aan onze sponsorcommissie? Je bent van onschatbare waarde.

 

Dus, ben jij degene die bruggen kan bouwen tussen onze sportvereniging en bedrijven in de regio? Of ben je juist enthousiast om deze vaardigheden te ontwikkelen en nieuwe connecties te maken? Dan zijn we op zoek naar jou! Sluit je aan bij onze sponsorcommissie en help ons om ons netwerk te versterken en onze vereniging naar nieuwe hoogten te brengen.

 

Ben je enthousiast?
Meld je aan bij:
Pim Blaauw (OVLR.beheer@gmail.com
Rob Brouwer (info@robbrouwer.nl)
Jaap Fokker (fokker16@ziggo.nl)

 

Column: Groot geworden door klein te blijven

Column: Groot geworden door klein te blijven

Tring tring (ik heb nog een ouderwetse ringtoon), mijn telefoon gaat over en ik neem hem op.
Hoi Rob, hoe gaat het?
Ja, ik ben het met je eens. Het verhaal over de Jantjes wordt gewaardeerd.
Wat zeg je? We gaan nog iemand interviewen.
Oké, maar wie dan?
Ja, jij kent allemaal beroemde mensen, ik niet.
Jij kent mensen die in de Korfbal League hebben gespeeld én in de Oranje selectie.
Huh, wat zeg je? Ken ik ook mensen die in de Korfbal League spelen én in Oranje.
Oooooo ja, klopt. Dat zijn Marjolein Kroon en Anouk Haars. Die ken ik ook.
Oké, dat is een goed plan.
We vragen Anouk voor een interview.”

 

Zo gezegd, zo gedaan, nog geen week later zitten Rob, Anouk en ik aan tafel.
Ik zit te schrijven en probeer alles te onthouden, maar Anouk en Rob gaan snel.
Ze gaan heel snel en van ‘hot naar haars’.

 

Het ene moment vertelt Anouk trots dat zij op de bank zit bij Maarten van Woertkom.
“Ik zat nog in de B1, maar ik mocht al reserve staan bij het 1ste. Ik was namelijk al heel lang en dit was handig”, aldus Anouk.

 

Het volgende moment hebben we het over de wedstrijd tegen DOS 46. “De hele hal puilde uit. Ik moest gaan warmlopen. Zeer snel moest ik er voor Diewertje in. We gingen tegen het dak aan rammen. Ik weet nog dat mijn handen helemaal rood waren. Michelle en Susila lagen op de grond. Ze hadden kramp. Ik werd niet ingezet, maar dit was echt spannend.”

 

“Maar dan de hoofdklasse finale. DOS – OVVO. Dit was een wedstrijd en een spanning. Het was super gaaf, met Jeffrey en Martijn”, zo vertelt Anouk. “Wat ik vooral heb onthouden is dat we op de terugweg allemaal met onze blote billen tegen de ruit van het busje, heel vaak over de rotonde hebben gereden.”
Terwijl ik dit opschrijf, ga ik dit beeld, net als Bassie (je weet wel van Adriaan) aan de binnenkant van mijn ogen bekijken. Wat een feest moet dat zijn geweest.

 

Terwijl ik met een glimlach op mijn gezicht nog zit na te genieten, gaan Anouk en Rob alweer verder.
“Jennifer Tromp en Ruben Bode waren mijn eerste echte trainers van het 1ste. Ik heb ook heel veel van hen geleerd en vooral veel vertrouwen van hen gekregen. Ik zat in een super team, met Gert, Martijn, Tim, Henk, Susila, Reyni, Michelle en Rosanne.
“Ik weet nog dat we tegen KCC moesten spelen”, zo gaat Anouk verder, “Er vloog zelfs een vliegtuig boven de sporthal met ‘hup KCC’ erop. Dit gaf ons juist nog meer power. We moeten deze wedstrijd winnen. Het ging steeds om Gert en ‘zijn heer’. Zij waren om en om aan het scoren. Toen mistte de heer van Gert een vrije doorloopbal en….. wij hebben gewonnen!”

 

Maar Anouk, even een stapje terug, wie waren in de jeugd jouw teamgenoten.
“Mijn trainers in de B1 waren Jesper Oele en Stijn v.d. Vecht. Ik zat in het team met Jesse, Jette, Taco, Cody, Monique en Beau. Dit was echt een super leuk team.”

 

En wat is je nog meer bijgebleven uit je jeugd?
“Ik zat in de F1 bij Jan Visser en José Veen. Ik weet nog dat Jan mij altijd ging uitdagen, hoe ver ik kon gooien. We stonden dan samen heel ver uit elkaar, heel hard naar elkaar te gooien. Ik vond dat echt heel erg leuk.”

 

Wat deed/ doe je buiten korfbal om?
Anouk kijkt mij verbaasd aan, Buiten korfbal, is er dan ook nog een leven buiten korfbal?
“Thuis hebben we een korfbalpaal in de voortuin staan. Na schooltijd gingen mijn broer Wouter en ik, altijd wedstrijdje doen tegen Marnick en zijn broer Ruben. Bij deze korf moest je gelijk raak schieten, als de bal op de grond kwam, sprong hij door de stenen namelijk alle kanten op.”
(Ik ben hier vergeten te vragen wie het meest heeft gewonnen.)

 

Toen ging Anouk namens OVVO naar RTC Noord West. Anouk kwam al snel in jong-oranje namens OVVO. Naomi Zuidweg (zij speelde toen ook nog bij OVVO) was haar clubmaatje.
Na de degradatie van OVVO, is Anouk naar KZ gegaan. Hier speelt Anouk nu nog steeds.

 

Zij traint elke week 4x.
Maandag; thuis kracht training en zwemmen.
Dinsdag: 17-18 uur: trainen.
18-19 uur: eten met de selectie
19-20 uur: nabespreking, analyse en video bekijken (van wedstrijden)
20-21 uur: trainen
Woensdag: zelf trainen in Papendal met het Nederlandse team
Donderdag: 17-18 uur: trainen.
18-19 uur: eten met de selectie
19-20 uur: nabespreking, analyse en video bekijken (van wedstrijden)
20-21 uur: trainen
Anouk is, zoals jullie kunnen lezen, een professional en zij krijgt een salaris van Team NL.

 

“En vrijdag uit?”, vraag ik.
Anouk kijkt me lachend aan. “Nee Jacq, beetje uitrusten voor het weekend. Verder doe ik dan niets bijzonders”

 

Anouk vertelt ook nog trots over haar avontuur met het Nederlandse team in Birmingham. Zij hebben toen de Worldgames gewonnen.
“Het was super vet daar”, aldus Anouk, “met vuurwerk en drone shows. Echt iets om nooit meer te vergeten.

 

Rob vraagt: “Anouk je bent heel lang, heerlijk om te rebouden, maar je scoort ook regelmatig doelpunten, toch?”
“Ja”, zegt Anouk, “ik ben topscoorder van de vrouwen in de League.”
“Hoeveel heb je er gescoord?”, vraagt Rob
‘Mmmmm dat weet ik eigenlijk niet.’
‘Dat meen je niet’, zegt Rob. ‘Je weet toch wel hoeveel je er hebt gescoord?!’ Waarop Rob al zijn doelpunten uit zijn jeugd opnoemt.
“Maar”, Rob gaat verder, “zijn het er 30 of 40?”
‘Nee’ zegt Anouk, ‘volgens mij eerder 60 of 70 doelpunten.’
Rob kijkt trots.
Ik denk dat dit de kern is van Anouk.
Zij is groot geworden door klein te blijven. Geen opschepperij bij Anouk, doe maar gewoon.

 

Ik leg mijn pen weg en denk, we ronden af, maar dan komt Anouk nog met een uitbrander:
‘O ja, wat ik bijna vergeet te vertellen. Het broodje Unox worst van Dick. Na de training kregen Henk en ik altijd zo’n lekker broodje. Na elke thuis wedstrijd heerlijke kapsalon eten van Isis.
En natuurlijk 4,5 uur Kolonisten in het huis van Pim Blauw. Het kamp, samen met Simone ‘die gasten bang maken’ tijdens de spooktocht. Ja, zegt Anouk ik heb echt een hele leuke tijd gehad bij OVVO.’

 

Inkoppertje is de vraag: ‘Anouk kom je dan nog terug bij OVVO? We hebben nu Frits Wip’, zegt Rob
‘Nee’, zegt Anouk, ‘nu nog niet, maar ik zeg nooit, nooit’.

 

Jacqueline v.d. Akker

Column: Uitreiking Gouden OVVO-ring

Column: Uitreiking Gouden OVVO-ring

Terwijl jij lekker in je bed ligt, is het voor de één koppige jury weer een hele puzzel:

Wie krijgt dit jaar de gouden OVVO-ring uitgereikt?

 

Er zijn namelijk veel genomineerde projecten die in aanmerking komen voor deze ‘Gouden OVVO-ring’.

 

De genomineerden zijn:

 

  1. In de categorie inhoud en plezier: Alle trainers en coaches bij OVVO.Elke week staan zij de kinderen en/of ouderen trainen te geven. Zij offeren hun vrije zaterdag op, om langs de lijn aanwijzingen te geven. Zij doen dit allen gratis en voor niets! Doel van deze bezigheid is om de kinderen en ouderen meer bekwaam te maken in de korfbalsport en ook (heel belangrijk) plezier te laten beleven aan deze mooie sport. De eenkoppige jury geeft deze categorie: De eeuwige roem!!!! Heel veel waardering en dankbaarheid gaat er uit naar deze grote groep trainers en coaches. Zij zijn de blauwe draad in onze vereniging. Vraag vanuit de eenkoppige jury aan alle niet trainer en coaches; Zeg regelmatig hoe fijn en prettig je het vindt dat deze trainer/ coach er elke week staat. Ook vinden trainer en coaches het leuk om af een toe iets te krijgen (chocola ofzo)
  2. In de categorie verdieping: ‘De jeugd beter laten korfballen‘Het bestuur heeft een bijeenkomst georganiseerd, met het motto ‘met z’n allen iedere keer een stukje beter’. Een bijeenkomt voor leden om samen te bouwen aan de jeugd. Er kwamen heel veel enthousiaste leden naar deze bijeenkomst. De hoofdvraag was: “Hoe kunnen we bereiken dat de jeugd beter gaat korfballen? Wie gaat er wat oppakken?” De eenkoppige jury geeft deze categorie: Een groot applaus en aanmoediging. Per slot is de jeugd de toekomst. De jury ziet deze bijeenkomst als zeer belangrijk. Tegelijkertijd denkt de jury: Laten we ook op ons ‘oudjes’ blijven letten. Hoe kunnen we ook hen blijven binden en boeien.
  3. In de categorie plezier: Carnaval-party‘.Heel veel (niet) OVVO-leden zijn op dit super feest geweest. Dit feest heeft zich onderscheiden door inclusie voor iedereen! Jong en oud, korfballer of niet-korfballer was welkom op dit heerlijke feest. De jury geeft deze categorie een staande ovatie. Dit Feest zorgt niet alleen voor verbinding met allerlei mensen. Het zorgt ook voor veel plezier, ontspanning en bovendien neemt dit feest ook verantwoordelijkheid. Zij zorgen ervoor dat na het feest, de toiletten en kantine weer helemaal schoon zijn. Chapeau!
  4. In categorie verbinding: ‘De kantine commissie’De kantine commissie zorgt er mede voor dat er elke week weer mensen achter de bar staan. Er een voorraad is met allerlei lekkers. Ook is deze commissie zeer ondersteunend bij de OVVO-feesten. Het jury rapport heeft bij de ‘Kantine commissie’ het volgende geschreven; De jury ziet dat de kantine zich moeiteloos meeweegt met de vraag uit de maatschappij. We zien meer fruit en gezonden producten. Flesjes gezonde sappen. Ook een heel groot applaus, schouderklopjes en omhelzing voor het feit dat zij het elke week voor elkaar krijgen dat onze kantine is voorzien van personele bezetting. In een tijd waarin we landelijk meer individualisme zien (‘ik doe alleen dingen waar ik zelf iets aan heb’) krijgt de kantine commissie het voor elkaar om veel ouders en anderen te enthousiasmeren voor een kantinedienst. Een heel groot applaus en alle lof aan jullie!!
  5. In de categorie schuren, vermaak en kritisch kijken: ‘OVVO-TV’OVVO-TV heeft een ouder stokje overgenomen. Dit stokje lag lange tijd ergens verstopt in het materialen hok. Eerder is er namelijk een OVVO-TV geweest met o.a. Rene Dijkkamp, Maarten van Hemert, Rene Grol en Jeffrey Huibers en vele anderen. Dit jaar hebben 6 jonge spelers van OVVO dit stokje weer gevonden en opgepakt. Mees Woudenberg, Jozua van der Putten, Daan Pastoor, Dennis Verhoef, Thijs ter Hart en Stijn Augustinus hebben dit seizoen heerlijke afleveringen gemaakt voor OVVO-TV. In deze uitzendingen was er o.a. tijd voor kennis: een leuke quiz. Er werd ‘geschuurd’ met de oude mannen van V.I.. En het vaste item Sharkie smijten werd aan ons gepresenteerd. De jury is een en al lof voor deze groep. Een citaat uit het juryrapport: ‘De jury hoopt dat OVVO-TV blijft bestaan. Dat deze groep, eventueel aangevuld met anderen dit mooie concept gaat voortzetten. OVVO-TV is vernieuwend. Het begeeft zich op een podium waar veel jeugd is. Waar (oa de jury) nog bezig is met typemachine en nieuwsbrieven, is OVVO-TV te zien op YouTube. Het platform voor de toekomst. OVVO-TV geeft op geheel eigen wijze een komische blik op OVVO. Zij zijn daarbij niet bang voor een eigen mening en weten ook ouderen (de heren van V.I.) en anderen ovvo-leden bij hun concept te betrekken. Zij hebben lef om voor de camera te staan.  Tegelijkertijd geeft OVVO-TV ook ruimte voor andere kwaliteiten van onze (jeugd) leden. De jury ziet diepte-interviews, het goed begeleiden van de kennis-quiz. Bovenal ziet de jury heel veel PLEZIER in deze afleveringen. De jury is dan ook een en lof voor deze groep.

En nu:

 

Tromgeroffel en spanning, wie krijgt dit jaar de OVVO-gouden ring?

 

Het is en was een moeilijke keuze voor de jury, vooral omdat er veel diverse categorieën zijn.

 

De jury wil eigenlijk aan iedereen zo’n mooie Gouden OVVO-ring uitreiken, maar de jury moet een keuze maken.

 

Dit jaar krijgt OVVO-TV de ring uitgereikt!!!

 

Een heel groot applaus en staande ovatie voor deze groep jonge OVVO-leden.

 

De jury hoop, zoals gezegd, dat zij volgend jaar hiermee doorgaan.

 

Groet Jacqueline v.d. Akker

Column: Herinneringen met Jan de Wit (Jan) & Ome Jan Brouwer (Ome Jan)

Column: Herinneringen met Jan de Wit (Jan) & Ome Jan Brouwer (Ome Jan)

Het voelt vandaag of ik mee mag schrijven aan een heerlijke musical: ‘De Jantjes’.
De musical gaat over: OVVO, langdurige vriendschappen, ‘andere tijden’ en het bedrijf Bammens.

 

Ik zit met koffie en gebak aan tafel met Jan de Wit (Jan), Ome Jan Brouwer (Ome Jan) en Rob Brouwer bij de Merenhoef. We komen hier voor een gesprek over OVVO, maar het is alsof we een kwartje in de automaat stoppen, de Jantjes zijn niet te stoppen. Alle verhalen en anekdotes komen weer naar boven en naarmate het gesprek vordert, gaan de ogen van hen beide steeds meer glimmen en stralen.

 

Rob stelt de vraag: ‘Wat deden jullie vroeger bij OVVO?’ Gelukkig heb ik mijn pen al in de aanslag, de spraakwaterval begint.
‘Ik was o.a. voorzitter van de Technische commissie’, zegt Ome Jan.
‘Ik was o.a. penningmeester en runde het wedstrijd secretariaat’, zegt Jan. Het wedstrijd secretariaat was toen heel anders dan dat het nu gaat. ‘Ik had toen nog geen telefoon’, zeg Jan. ‘Soms ging ik naar Gijs v.d. Lugt. Hij had al wel een telefoon’. ‘Ik typte de opstelling van de teams op een papier en deze mochten we bij Schoonhoven in de Kaatsbaan, ophangen’.
Later kwam het ‘Weetje werkje’. Hierop stonden de aanvangstijden van de wedstrijden en verzameltijden vermeld. Het ‘Weetje werkje’ hing bij Telkamp. Jan vertelt: ‘Het Weetje Werkje’, werd bij Bammens gedrukt, o.a. door Nel Verwoerd. Dit mocht van Bammens.

 

De teams gingen op de fiets naar alle andere verenigingen. ‘Een keer waren er een paar ouders boos op mij. Ik liet de kinderen naar IJsselstein fietsen voor een wedstrijd’.
Rob en ik, kijken elkaar lachend aan. Dit zijn echt ‘andere tijden’.

 

Ome Jan vult aan. ‘Niet iedereen had een auto in het team. Soms konden we de bus van Bammens lenen voor onze wedstrijden. Een keer had ik een dame nodig, maar ook een auto. Ik heb toen een dame uit een veel lager team laten meespelen in het 1ste, omdat zij een auto had’.
Jan herkent dit argument. ‘Ik heb maar één wedstrijd in het 1ste gespeeld. Dit was een wedstrijd in Culemborg. Ik mocht meedoen, omdat ik een motor had en er zelf naartoe kon gaan.’
We moeten hier allen hard om lachen.

 

Jan vertelt dat hij als penningmeester alles handmatig moest bijhouden. Sommige mensen konden de contributie niet in een keer betalen. ‘Ik ging het geld dan bij hen thuis ophalen én ze kregen korting van de vereniging. Doordat ik het bij hen thuis ging halen, wist niemand het. Hoefden zij zich hier niet voor te schamen’.

 

We hebben gesproken over de verschillende locaties, waar OVVO gevestigd was. Eerst op de Gaslaan, toen het veld bij de Maria Dommer. We hebben even bij Zuilen gespeeld. Vervolgens naar de Stationsweg en toen………… naar onze huidige plek: Sportparkweg 9.
De overstap naar de Stationsweg was een mooie stap. Jan vertelt: ‘Ab van Vliet en ik gingen naar Dick de Vor. Dick was een man die veel contacten had bij Bammens.’ Jan gaat verder met: ‘Ab was slim, want Ab dacht ‘als de ervoor zorgen dat Dick de voorzitter gaat worden bij OVVO. Kunnen we misschien ook wat spullen van Bammens gebruiken.’ Zo gezegd, zo gedaan. Ab en Jan gingen naar Dick en ja, hij werd de nieuwe voorzitter van OVVO.
‘Ja’, zegt Ome Jan, ‘Als je op de Stationsweg “Bammens” riep, stortte alles in elkaar. We hadden een mooie CV en fietsenrekken, prullenbakken, teveel om op te noemen van Bammens.’

 

Jan zegt: ‘Vroeger was er ook bedrijfsvoetbal in Maarssen. Hiervoor moest je inschrijfgeld betalen. Dit geld ging dan naar het goede doel: het Groene Kruis. Wij dachten, dat kunnen wij ook. Wij organiseerden bedrijfskorfbal, ook met inschrijfgeld. Het goede doel was: OVVO.’ De pretogen van de oude penningmeester glinsteren nog bij dit mooie verhaal.

 

In het begin waren er maar twee senioren teams. Dit waren ook vriendenteams. De aanvoerders van beide teams bepaalden wie in welk team zou komen. Er waren geen trainers of coaches. Je deed alles gewoon zelf, aldus de Jantjes.
De strategie tijdens de wedstrijden was eigenlijk heel makkelijk. Je had ‘paaldames’, Annie de Wit was vanwege haar lengte een super dame. En je had ‘snelle’ mannen. Verder ging je tijdens de wedstrijd samen overleggen wat te doen. Ome Jan vertelt: ‘Als ik een hele snelle heer had, liep ik altijd even naar Gijs en zei: neem jij hem maar.’

 

De scheiding tussen de teams ging ook ver. Het 1ste moest een wedstrijd spelen op hetzelfde tijdstip als het 2e team. Niemand van het 2e team wilde met het 1ste meedoen. Jan zegt: ‘Toen hebben we de broer van Ymke v.d. Lugt gevraagd om mee te doen met OVVO. Hij speelde eigenlijk bij DOS, maar dat maakte niet uit.’
Ome Jan vult aan: ‘We gingen een keer voor een promotie wedstrijd naar Mia. We hadden één man te weinig. Mia zei: dan mag je wel een man van ons lenen uit het 4e team.’ ‘Haha’, zegt Ome Jan, ‘Dat hebben ze geweten. We hebben gewonnen met 6-5. De winnende is gescoord door de eigen Mia man.’

 

Toen OVVO groter werd en meer leden kreeg, was het de gewoonte dat iedereen van de selectie een jeugdteam ging trainen. ‘Dit moest gewoon! Of je het nu leuk vond of niet.’ de beide Jantjes kijken met een blik van ‘logisch, toch?!’
De mentaliteit tijdens de wedstrijden was fel en fanatiek, maar ook gezellig. ‘We wilden uiteraard wel winnen. Ome Jan vertelt: ‘Het was toen ook een hele andere tijd. Het was na de oorlog. We moesten het land opbouwen en we hadden maar één uitlaatklep, dat was korfbal.’

 

Nu zitten beide mannen aan de tafel bij de Merenhoef. ‘We hebben het hier goed’, zeggen zij beide. ‘We komen nog veel OVVO mensen tegen. De Bosmannen komen hier vaak een praatje maken. En er werken veel (oud) OVVO-leden, zoals: Marian Sodaar, Corinne, Anne-Roos en Regina v.d. Lugt, Miranda Woudenberg en wsl. nog mensen die we vergeten zijn op te noemen. (Sorry daarvoor).’ De Jantjes vinden het fijn, al die OVVO mensen om hen heen.

 

Voor mij is de rode draad in dit verhaal:
Een groot OVVO-hart, familiesport, hechte vriendschappen, sociaal gebeuren en tenslotte ook Bammens.

 

Bij het afscheid nemen zegt Jan: ‘Wij zijn echt niet de enige die veel hebben gedaan voor OVVO. Er zijn nog heel veel mensen die ook een groot OVVO-hart hebben.’
Wij hebben Jan gerust gesteld. Wij gaan ook nog opzoek naar de andere oud-OVVO-helden.
Rob zie ik al nadenken over een mooie MAX-tv-productie, Zoiets als: “De Jantjes bij OVVO’, of misschien wel ‘Hendrik Groen op het korfbalveld’.

 

Dank lieve Jantjes voor jullie mooie verhaal.
Dank Rob voor de ondersteuning.

Groet Jacqueline v.d. Akker